An Altered State of Consciousness

Χαζή

2011-06-03T16:35:00.000-07:00

Το θυμάμαι. Εγώ τα είχα με τον τραγουδιστή κι εσύ με τον ντράμμερ. Είχαν πρόβα και σε γνώρισα στον καναπέ στο λόμπι του στούντιο. Και πέρασαν 12 χρόνια και ακόμα ανεχόμαστε η μία την άλλη.
Ε, ναι, στη δική μας περίπτωση το λες φιλία!
Τους γνώρισες όλους, τους γνώρισα όλους. Πλακωθήκαμε, τα ξαναβρήκαμε. Βριστήκαμε, κλάψαμε, ξεκόψαμε. Και ξανα μανά εκεί. Σε μάζεψα από τα πατώματα μες στα αίματα, με κοίμησες σπίτι σου κάνοντας τον καραγκιόζη για να γελάσω, φωτογραφηθήκαμε, γίναμε σκατά από τα ξύδια, στρωματσάδες, βόλτες στη θάλασσα, αυτοκινητάδες με κλανιές σκύλου, γέλια, φρίκες, τα πάντα!
Και έρχομαι στο τώρα που μου λείπει η μαλακία σου και αναρωτιέμαι - μετά από όλα όσα έφυγαν - εσύ πώς και έμεινες;
Αυτό το σκατολοϊδι που μας κόλλησε εξαρχής - η τάση να χαζογελάμε για τις ίδιες αηδίες - το τιλτ που βαράει ο εγκέφαλός μας άσχετα από τις μνημειώδης "ουσιαστικές" διαφορές!
Διαφορές; Το πέρασμα του χρόνου μου έδωσε στοιχεία σου. Την απάλευτη καλωσύνη σου ακόμα παλεύω να τη δανειστώ πάντως, να ξέρεις! Κι ας γίνεσαι σαν το Σαμ τον πειρατή ώρες ώρες, πεισμωμένο σκατόπαιδο.
Να θυμάσαι ότι όσο χώμα και να φας ακόμα η καρδούλα σου θα είναι αυτή που θα σου δώσει τη νίκη στο τέλος μικρή.
Σ'αγαπάω και μου λείπεις φιλενάς!

Εκεί που θέλω να τα πω

2011-05-27T16:34:00.000-07:00

Μου λείπετε ρε γαμώτο. Ξέρω ότι θα περάσει κι άλλο ο καιρός και θα καταλαγιάσει ακόμα πιο πολύ και δεν ξέρω αν θέλω. Υποτίθεται ότι πρέπει να το θέλω για να συνεχίσω, σωστά; Από την άλλη ποιος πούστης θα μου πει τί πρέπει να θέλω και τί όχι ε; Σκατά στα μούτρα τους, θα πενθώ όσο μου γουστάρει.
Έχασα τη γη κάτω από τα πόδια μου και είναι λογικό. Και στο δικό μου εγκέφαλο και γενικώς. Είχα κάποιες σταθερές, πού πήγανε; Είχα ανιδιοτελή αγάπη και την πήρε ο διάολος. Και τους έχω όλους εδώ μες στη συγκατάβαση τη δήθεν "ναι έχεις δίκιο θα περάσει". Χέστε με. Έχει ήδη περάσει. Αφήστε με να μιλάω γι αυτούς όμως!
Α ρε μάνα ήσουν η καλύτερή μου φίλη. Περίμενα στη στάση και σε έπαιρνα τηλ να περάσει η ώρα ευχάριστα. Ποτέ δε σε βαριόμουν, είχες ένα απίστευτο συνδυασμό υπέρτατης καλωσύνης και εξυπνάδας. Και είχες και τρόπο να μου περνάς αυτό που πρέπει χωρίς να μου τα κάνεις τούμπανο. Φαντάζομαι ότι θα χαίρεσαι γι αυτό και θα έφυγες ήσυχη για το φρανκεστάιν σου. Αδύνατον να συνεννοηθώ με άνθρωπο όπως γινόταν μαζί σου. Αλλά έτσι γίνεται μεταξύ δυο ανοιχτών βιβλίων. Ελπίζω εκεί που είσαι να έχει διαγαλαξιακό ίντερνετ και να καπνίζεις σα φουγάρο! Να έχεις εμφάνιση 25άρας, να βλέπεις πολλές ταινίες και να τρως κοψίδια. Και να έχεις μια μεγάλη μεγάλη παρέα να κάνετε τρέλες και να στήνετε ραδιοφωνικούς σταθμούς. Χαιρετίσματα στον παππού το ναυτικό που ποτέ δε γνώρισα. Πες στη γιαγιά ότι μου λείπει η μουρμούρα της!
Κάπου εκεί γύρω θα είναι και ο φάδερ. Φαντάζομαι θα παίζει χαρτάκι και θα πίνει τσίπουρα, θα ψαρεύει τα πρωινά και θα έχει και μποστάνι. Εύχομαι να βρήκε και το Μπούλη το μαλάκα και να τον συγχώρεσε που το έσκασε τότε και να έχει ξεπεράσει το φόβο για τις στρακαστρούκες. Πες του ότι πάω στο χωριό όσο πιο συχνά μπορώ για να βλέπω τα ξαδέρφια. Έχουμε δεθεί πολύ από τότε που έφυγε και μας λείπει ομαδικώς. Ελπίζω επίσης να μην την είπε χοντρά στη θεία που ήρθε να τον βρει. Είναι καλύτερα γι αυτήν τώρα.
Για μένα να μην ανησυχείτε, το βλέπετε την παλεύω καλά. Έχω άντρα σκύλο και δουλειά που φεύγουν, έχω και την αφεντιά μου όμως που μένει. Θα θελα και κάνα φίλο εδώ που είμαι αλλά τί να γίνει είμαι ευχαριστημένη που οι αθηναίοι μου δε με αφήνουν να νιώσω μοναξιές. Και το πράσινο και το γαλάζιο εδώ βοηθάει πολύ μου υπενθυμίζουν ότι καλά είναι εδώ που έμεινα. Δεν ξέμεινα. Το μέλλον δεν το σχεδιάζω πια γιατί δεν έχει καμμία σημασία. Μέχρι να τα ξαναπούμε λοιπόν

Yeti and the coca cola bottle

2011-03-08T16:18:00.001-08:00

Χαραυγή;

2011-02-25T16:41:00.000-08:00

Και πέρασαν τα χρονάκια. Και ήρθαν τα πάνω κάτω. Και όλο έλεγα να γράψω και όλο ντρεπόμουν την κλάψα. Αλλά σόου γουατ.
Βαρέθηκα να μετρώ απώλειες.
Έφυγαν εκείνες. Δύο φίλες. Δεν ξέρω γιατί, ακόμα το ψάχνω. Πόνεσε πολύ αυτό.
Έφυγαν οι δύο. Οι πιο σημαντικοί άνθρωποι της ζωής μου. Για πάντα. Για πάντα; Ούτε εδώ το ξέρω το γιατί. Αλλά εδώ δεν το ψάχνω. Και πόνεσε χειρότερα.
Έφυγαν και άλλοι, όχι τόσο σημαντικοί τελικά. Γιατί δε μπορούσαν να μετράνε απώλειες μαζί μου. Κατανοητό. Γι'αυτό δεν πόνεσε πολύ.
Και έμεινε ένα κενό να μου δίνει σφαλιάρες. Ένα μυαλό που να φωνάζει ότι δεν έχει σημασία. Και μια καρδιά που να πυροβολάει το μυαλό και να με σουβλίζει σαν το αρνάκι της Λαμπρής.
Και στο καπάκι εμφανίστηκες εσύ ρε βάσανο. Και με εκτόξευσες από την απόλυτη μαυρίλα στο πιο λαμπρό ουράνιο τόξο. Αλλά τότε δε με είχες και δε σε είχα. Και ίσως ακόμα να είναι έτσι.
Αυτό που μου χάρισες όμως ήταν αρκετό. Και ήρθα εδώ. Στα πόδια σου μέσα. Να πολεμήσουμε μαζί.
Αλλά το σταυρό μου μπορείς να με βοηθήσεις να τον σηκώσω;
Με το να γίνεις το παν μου;
Με το να απλωθείς και να γεμίσεις το κενό;
Γιατί αν δε μπορείς πρέπει να το κάνω μόνη μου... και δεν έχω ιδέα για το πώς, ακόμα...

Sunshine

2009-10-15T04:14:00.001-07:00

Time

2008-04-29T13:37:00.000-07:00

(+)
Σου επούλωσε πληγές, σου ενίσχυσε τη λήθη.
Μέσω αυτού έχτισες φιλίες, έρωτες, σου δυνάμωσε & ωρίμασε τα συναισθήματα.
Σε φόρτωσε με εμπειρίες.
Ο χρόνος είναι μια ένεση με ζωή.
Όσο μεγαλώνεις, τόσα περισσότερα θυμάσαι. Και τα θυμάσαι με περηφάνεια. Έζησες και αυτό, και αυτό, και το άλλο!
Σου δίνει τροφή για κουβέντα, για συμβουλές, για να το φιλοσοφήσεις βρε αδερφέ. Ακόμα και η ουλή στο γόνατό σου, ξέρεις, από τότε που έπεσες από το ποδήλατο, είναι ένα σημάδι που θα το επιδείξεις με περηφάνεια, όσο ασήμαντο και αν φαίνεται. Δεν είναι, όμως.
Είσαι εσύ.
Ολόκληρος.
Αυτό που δημιούργησε ο χρόνος, οι άνθρωποι που πέρασαν από τη ζωή σου, τα γεγονότα που σε απογείωσαν, αλλά και που σε σκότωσαν.
Θα άλλαζες κάτι από τα τουβλάκια της ζωής σου;
Ακόμα και αν αυτά τα τουβλάκια αποδείχθηκαν σαθρά;
Έφτιαξαν όμως εσένα!
Για ξανασκέψου... θυμήσου: εικόνες. Πολύχρωμες, ασπρόμαυρες, μαύρες.
Γιατί να αφαιρέσεις κομματάκι από το παζλ;
...Και έχεις τόσα να προσθέσεις ακόμα...

Αντίφαση

2008-04-23T00:37:00.000-07:00

Μπαίνοντας στο "πνεύμα" των ημερών :))...

"...Υπάρχει αυτή η αντίφαση. Θέλουν το Θεό αλλά θέλουν και την ανθρωπότητα. Επιμένουν να συνενώνουν δύο όρους που, μόλις χωριστούν, δεν μπορούν πια να συναντηθούν παρά μόνο για ν'αλληλοκαταστραφούν. Λένε με μια ανάσα : "Ο Θεός και η ελευθερία του ανθρώπου», «ο Θεός και η αξιοπρέπεια και η δικαιοσύνη και η αδελφότητα και η ευημερία των ανθρώπων» χωρίς να νοιαστούν για τη μοιραία λογική, σύμφωνα με την οποία, αν υπάρχει Θεός, αναγκαστικά είναι ο αιώνιος, ο ανώτατος, ο απόλυτος αφέντης και αν ο αφέντης αυτός υπάρχει, τότε ο άνθρωπος είναι σκλάβος. Αλλά, αν είναι σκλάβος, τότε δεν είναι προσιτή γι'αυτόν ούτε η δικαιοσύνη, ούτε η φιλοσοφία, ούτε η αδελφότητα, ούτε η ευημερία."

"Μάταια και αντίθετα από κάθε λογική και κάθε ιστορική εμπειρία, θα παρουσιάσουν το Θεό τους διαπνεόμενο από την πιο τρυφερή αγάπη για την ανθρώπινη ελευθερία. Ένας αφέντης, ό,τι και αν κάνει, όσο φιλελεύθερος και αν θέλει να φανεί, παραμένει πάντα αφέντης και η ύπαρξή του αναγκαστικά σημαίνει δουλεία για όλους εκείνους που βρίσκονται κάτω από αυτόν. Έτσι, εάν υπήρχε Θεός, ένας μόνο τρόπος θα υπήρχε για να εξυπηρετήσει την ανθρώπινη ελευθερία, να έπαυε να υπάρχει.

Επειδή αγαπώ και επιθυμώ βαθιά την ανθρώπινη ελευθερία και τη θεωρώ σαν απόλυτη προυπόθεση για κάθε τί που λατρεύουμε και σεβόμαστε στην ανθρωπότητα, αντιστρέφω τη φράση του Βολταίρου και λέω πως, αν ο Θεός υπήρχε πραγματικά, θα έπρεπε να τον εξαφανίσουμε (...)".

"...ο άνθρωπος αποδίδει στο Θεό όλες τις ιδιότητες, τις δυνάμεις και τις αρετές που διαδοχικά ανακαλύπτει μέσα ή έξω από αυτόν.(...) ο Θεός είναι [σαν ανώτατο όν] απόλυτα κενός από κάθε προσδιορισμό και κάθε περιεχόμενο, είναι γυμνός, ένα τίποτα, όπως το μηδέν. (...) στη θρησκευτική όμως φαντασία του εμφανίζεται σαν άρχοντας και Κύριος. Συνεπάγεται, λοιπόν, ότι ο Θεός είναι ο απόλυτος σκυλευτής και ότι, επειδή ο ανθρωπομορφισμός είναι η ίδια η ουσία κάθε θρησκείας, ο ουρανός, που θεωρείται η κατοικία των αθάνατων Θεών, δεν είναι τίποτα άλλο από έναν άπιστο καθρέφτη που αντανακλά στον θρησκευόμενο άνθρωπο την ίδια την εικόνα του αντεστραμμένη και εξογκωμένη (...)".

"...Ο Χριστιανισμός είναι η πιο αντιπροσωπευτική Θρησκεία, επειδή ακριβώς παρουσιάζει και φανερώνει, σ'όλη την έκτασή της, τη φύση, την καθαρή ουσία κάθε θρησκευτικού συστήματος που είναι η πτώχευση, η υποδούλωση και η εκμηδένιση της ανθρωπότητας προς όφελος της θεότητας.

Εφόσον ο Θεός είναι το παν, ο πραγματικός κόσμος και ο άνθρωπος δεν είναι τίποτα. Εφόσον ο Θεός είναι η αλήθεια, η δικαιοσύνη, το αγαθό, η δύναμη και η ζωή, ο άνθρωπος είναι το ψέμα, η αδικία, το κακό, η ασχήμια, η αδυναμία και ο θάνατος. Εφόσον ο Θεός είναι ο Κύριος, ο άνθρωπος είναι ο σκλάβος. Ανίκανος να βρεί μέσα από τον ίδιο του τον εαυτό τη δικαιοσύνη, την αλήθεια και την αιώνια ζωή, δεν μπορεί να φθάσει εκεί παρά μόνο με τη θεία αποκάλυψη. Αλλά όποιος λέει αποκάλυψη, εννοεί μεσσίες, προφήτες, ιερείς και νομοθέτες που αποκαλύπτουνεμπνεόμενοι από τον ίδιο τον Θεό. Και αυτοί εδώ, αφού αναγνωριστούν σαν αντιπρόσωποι του Θεού πάνω στη Γη, σαν άγιοι διδάσκαλοι της ανθρωπότητας, προορισμένοι από τον ίδιο το Θεό να την κατευθύνουν στο δρόμο της σωτηρίας, πρέπει αναγκαστικά να ασκούν απόλυτη εξουσία. Όλοι οι άνθρωποι τους οφείλουν μια παθητική και απεριόριστη υποταγή. Γιατί απέναντι στη θεική Λογική δεν υπάρχει ανθρώπινη λογική που να μπορεί να της εναντιωθεί, ούτε επίγεια δικαιοσύνη ενάντια στη δικαιοσύνη του Θεού. Αφού οι άνθρωποι είναι σκλάβοι του Θεού, πρέπει να είναι και σκλάβοι της Εκκλησίας και του Κράτους, εφόσον αυτό καθαγιάζεται από την Εκκλησία (...).

Ανεξάρτητα λοιπόν από το αν αυτό δυσαρεστεί τους μεταφυσικούς και τους θρησκευόμενους ιδεαλιστές, φιλοσόφους, πολιτικούς ή ποιητές, η ιδέα του Θεού σημαίνει την απάρνηση της ανθρώπινης λογικής και δικαιοσύνης ' είναι η πιο αποφασιστική απάρνηση της ανθρώπινης ελευθερίας και αναγκαστικά καταλήγει στη δουλεία των ανθρώπων, τόσο στη θεωρία όσο και στην πρακτική (...).

Αν υπάρχει Θεός, ο άνθρωπος είναι σκλάβος. Ο άνθρωπος όμως μπορεί και πρέπει να είναι ελεύθερος. Λοιπόν, δεν υπάρχει Θεός.

Προκαλώ οποιονδήποτε να βγεί από τον κύκλο αυτό και να διαλέξει".

"...Η αληθινή, πραγματική αγάπη, έκφραση μιας αμοιβαίας και σταθερής ανάγκης, δεν μπορεί να υπάρξει παρά μόνο μεταξύ ίσων. Η αγάπη του ανώτερου για τον κατώτερο είναι η εκμηδένιση, η καταπίεση, η περιφρόνηση, είναι ο εγωισμός, η αλαζονεία, η ματαιοδοξία που θριαμβεύουν μέσα στο αίσθημα του μεγαλείου που θεμελιώνεται πάνω στην ταπέινωση του άλλου. Η αγάπη του κατώτερου για τον ανώτερο είναι ο εξευτελισμός, ο φόβος και οι ελπίδες του σκλάβου που περιμένει από τον αφέντη του την ευτυχία ή την δυστυχία.

Τέτοιος είναι ο χαρακτήρας αυτής της υποτιθέμενης αγάπης του Θεού για τους ανθρώπους και των ανθρώπων για τον Θεό. Είναι ο δεσποτισμός του ενός και η δουλεία του άλλου".

Awaking the Braindead.

2008-04-20T14:37:00.000-07:00

Άθλιο και δυστυχισμένο πλάσμα. Ρηχέ και ανόητε άνθρωπε, πότε θα ξυπνήσεις επιτέλους; Πότε θα βγεις από το καβούκι σου, για να βρεις την πραγματική ευτυχία; Πότε θα σπάσεις τις αλυσίδες με τις οποίες ΕΣΥ Ο ΙΔΙΟΣ έδεσες την καρδιά σου; Πότε θα μπορέσεις επιτέλους να κατανοήσεις
...το γιατί βαριέσαι τόσο εύκολα...
...το γιατί αναζητάς κάτι συνεχώς καινούργιο να γεμίσεις την άδεια σου ζωή...
...το γιατί ζεις και αναπνέεις ένα μίζερο αέρα...
...το γιατί αδυνατείς να νιώσεις την ουσιαστική ευτυχία;
Πώς έφτασες στην αποκτήνωση; Γιατί το βλέμμα σου είναι άδειο; Πόσα έμαθες από όσα έπαθες; Αλήθεια, έμαθες τελικά; Και τί έμαθες; Να κρύβεσαι...
Να μην ασχολείσαι
Να επιβιώνεις χωρίς να ζεις
Να περνάνε οι μέρες, να γερνάς, να πεθαίνεις για ένα απόλυτο τίποτα.
Γιατί κάποτε το να έχεις ψυχή σε πονούσε και αποφάσισες να το σκοτώσεις. Να το σνομπάρεις, να το πνίξεις.
Να του φορέσεις πανοπλία.
Να ωριμάσεις.
Και τί κατάφερες λοιπόν; Μπορεί να γεμίσει η ψυχή σου με κενό;
Τί απέκτησες τελικά;
Έχεις στέγη, έχεις φαί, έχεις δουλειά, έχεις χόμπι. Έχεις και ανθρώπους που σε αγαπάνε, έχεις τα πάντα.
Έχεις τα πάντα όμως;
Ε λοιπόν δεν έχεις τίποτα.
Γιατί ασχολείσαι με τα πρώτα αγνοώντας τα δεύτερα. Γιατί τα πρώτα πληθαίνουν ευκολότερα, και τα δεύτερα είναι πλέον δεδομένα για σένα.
Απατάσαι όμως.
Γιατί, φίλε μου αγνώμονα, αν χάσεις τα δεύτερα, θα χαθείς κι εσύ μαζί.
Ίσως όμως να πρέπει να τα χάσεις τελικά, για να γίνεις πάλι άνθρωπος. Να νιώσεις.
Γιατί όσοι τα χάσανε κάποτε και κατάφεραν να τα ανακτήσουν, έγιναν οι πραγματικά ευτυχισμένοι.
Με την προϋπόθεση φυσικά οι άνθρωποι που ανακτήσανε να μην είναι σαν και σένα.
Κενοί και επιφανειακοί.
Γι’αυτό κάνε μας τη χάρη να κάνεις το μικρόκοσμό σου καλύτερο. Γιατί ό,τι δίνεις παίρνεις. Και όταν δώσεις τα πάντα άνευ φόβου, τότε θα πάρεις και τα πάντα ακόμα και μέσω της απώλειας.
Εκτίμησε την αγάπη που σε περιβάλλει. Οι άνθρωποι είναι σαν τα λουλούδια. Αν δεν τα ποτίσεις, μαραίνονται. Πεθαίνουν για σένα. Και δε θέλεις να το ζήσεις αυτό.
Δες λίγο μέσα σου, υπάρχει πλέον κάτι; Άρπαξέ το και τράβα το στην επιφάνεια.
Καλλιέργησέ το. Δώσε κομμάτι της ψυχής σου. Τί το τσιγκουνεύεσαι; Και να το χάσεις, η πηγή, φίλε μου, είναι αστείρευτη. Περισσότερα θα κερδίσεις τελικά.
Και θα κερδίσεις ακόμα περισσότερα αν τελικά δε σε νοιάζει αν θα κερδίσεις.
Ειρωνικό, έτσι;
Ισχύει όμως.
Ανακάλυψε επιτέλους το πραγματικό σου «εγώ». Δεν είναι αυτό που νομίζεις. Αλήθεια, μπορείς να καταλάβεις τί εννοώ; Ή έχεις καταντήσει μία άδεια ενεργειακή σακούλα;
Κάνε μας τη χάρη λοιπόν. Και σε εμάς και σε εσένα.

Εξαιρετικά αφιερωμένο..:
Έλα να ανταλλάξουμε κορμί και μοναξιά.
Να σου δώσω απόγνωση, να μην είσαι ζώο,
να μου δώσεις δύναμη, να μην είμαι ράκος.
Να σου δώσω συντριβή, να μην είσαι μούτρο,
να μου δώσεις χόβολη, να μην ξεπαγιάσω.
Κι ύστερα να πέσω με κατάνυξη στα πόδια σου,
για να μάθεις πια να μην κλωτσάς.

---Ντίνος Χριστιανόπουλος

Horns Up!

2008-04-20T14:09:00.000-07:00

Πόσες και πόσες φορές δεν έχω ακούσει το γνωστό σχολιάκι μετά την απάντησή μου στην ερώτηση: «Τί μουσική ακούς;»
-Metal
-Χαχα κι εγώ άκουγα στα νιάτα μου, τώρα όμως έχω σοβαρευτεί!
Ε λοιπόν, εγώ αυτό το πράγμα αδυνατώ να το κατανοήσω. Τί θα πεί «σοβαρεύτηκα»; Και πώς σοβαρεύτηκες δηλαδή; Με το να πετάς λουλούδια στον Αντύπα και να χαζεύεις τα βρακάκια των τσιφτετελούδων; Ή με το να αφήνεις 100 Ευρώ (50 για σένα και 50 για το λουστραρισμένο γκομενάκι σου) στο Αθηνών Αρένα; Ε, λοιπόν, ας πρόσεχες! Εγώ, αν θέλεις να ξέρεις, περνάω πολύ καλύτερα από σένα!
1.Γιατί όχι, η μουσική που ακούω δεν είναι απλά πριόνια, δεν ήξερες, δε ρώταγες; Έχεις ακούσει ποτέ σου το Pull me Under; Πρόσεξες ποτέ τους στίχους του When the crowds are Gone; Μάλλον προτιμάς το «Χέρια ψηλά» ή το «Χαλαρά», ε; Πηθίβλακα.
2.Γιατί όταν εγώ χτυπιέμαι στην πίστα ακούγοντας το Electric Eye δε με ενδιαφέρει ούτε αν κάποιος καρχαρίας με χαλβαδιάζει, ούτε αν φαίνεται ο κώλος μου από το μίνι (το ποιο?), το μυαλό μου αδειάζει και παρασύρομαι από τη φωνή της ηλεκτρικής κιθαρίτσας (ναι, το ξέρω ότι ακούστηκε ολίγον μελό, ρε ουστ!)
3.Γιατί εγώ πληρώνω τη μπύρα μου 5 ευρώ, και εσένα σου πιάνουν τον κώλο στα μοδάτα κλαμπς με 30 ευρώ είσοδο και 10 ευρώ τη μπόμπα. Άσε που για σφηνάκια δε γίνεται λόγος αν δεν τους έχεις αδειάσει ήδη ένα μπουκάλι. Θα προτιμήσω τη φιλική ατμόσφαιρα του ΛεΡουά λοιπόν. (Καλά, για να μη γίνομαι και άδικη, δεν είναι θέμα χρημάτων, θέμα ατμόσφαιρας είναι)
4.Γιατί ρίχνεις πολύ περισσότερο γέλιο περπατώντας από το Bat City προς το Jasmin μαζί με άλλους πέντε κάφρους κ πίνοντας μπύρα από το περίπτερο σε κουτάκι παρά ψάχνοντας πάρκινγκ στο Γκάζι.
5.Γιατί όταν είσαι στο πιτ και χτυπιέσαι μαζί με άλλους παρόμοια άρρωστους στη συναυλία που θα γίνει στο κλαμπάκι, ξορκίζεις όλο το άγχος και όλη τη φρίκη που μπορεί να έφαγες κατά τη διάρκεια της ημέρας. Άσε που ξέρεις ότι οι ήχοι που θα βγουν από το συγκρότημα που θα παρακολουθείς, είναι αποτέλεσμα πραγματικής πώρωσης και αγάπης για τη μουσική ΣΟΥ, παρά αποτέλεσμα δήθεν σεκλετιού ανακατεμένου με κοκαίνη.
Καληνύχτα σας, ρηχά και ποταπά ελληνάκια.

Σπάζοντας το γυαλί της σιωπής.

2008-04-18T01:10:00.000-07:00

Η Δαίμων ξαναχτύπησε, και θα παίξω το παιχνίδι της, χρησιμοποιώντας δύο αγαπημένα μου τραγούδια... very convenient indeed, αφορμή να στείλω τα δικά μου σήματα καπνού. Όχι ότι κάτι θα γίνει δηλαδή, αλλά θα μου φύγει η πρεμούρα τουλάχιστον... χεχ...
So let's get started:

Κάτω από το δέρμα της, κρυμμένος μέσα στις λέξεις και τα μάτια της, είναι ένας τοίχος κρύος και άσχημος και τη φοβίζει... Τρέμει στη σκέψη του να νιώσει, ξάγρυπνη και απόμακρη, φαίνεται ότι τίποτα δε μπορεί να εισχωρήσει στην ψυχή της.
Αποδέχεται το φόβο, γουστάρει τον πόνο, περιμένει την αυγή και καλωσορίζει το τέλος. Φωνάζει:
Ένιωσες ποτέ όπως νιώθω εγώ;
Αβοήθητη...
Όταν μια βοήθεια είναι όλα όσα χρειάζεσαι
Και πνιγμένος στα δάκρυα προσπαθείς;
Αλλά δεν υπάρχει τρόπος
Κανένας τρόπος να νικήσεις...τη μοναξιά μέσα σου...
Όλα όσα ευχήθηκα ποτέ
Ειναι να εκδικηθώ αυτή τη μοναξιά
Και το μόνο πλέον στο οποίο ελπίζω είναι απλά η παρουσία σου...
Είναι άραγε δύσκολο να πάψει επιτέλους να περπατάει πληγωμένη; Να ακούσει επιτέλους τις λέξεις "Περπάτησε μαζί μου, μίλα μου, δε βλέπεις ότι κι εγώ είμαι μόνος; Κράτησε το χέρι μου, πήγαινέ με στην κοιλάδα των σκιών σου..." και να χωθεί μέσα στην αγκαλιά του για πάντα...

Χρησιμοποίησα:
Cold and Ugly - Tool
Solitude Within - Evergrey
Walking Wounded & Walk with Me - The Tea Party

PS: Runaway Girl, θα παίξεις κι εσύ μαζί μου;

In A Fullmoon Procession...

2008-04-15T06:19:00.000-07:00

Περαστικά μου.

As the evening breaks
The night awakes
And the land is mournfully wrapped in silence
Sorrow lasts
And remains the past
cause this will be my ending day

Then the moonlight dies
And torches rise
See the crowd longing for the ritual burning
Holy rimes, as the churchbells chime
cause this will be my ending day

Silent thief
Take me away
Let my soul rest in the realm of fairytales
And as the fire enlightens the dark
I see the faces bewildered with guilt
An nobody's speaking a word

As the dark night enters...

See the soul that's coming out of darkness into light
Pictures, I can't fight
Appearing in front of my eyes
Like silhouettes in the night

Like they give bread to the beggars
They get ready for the feast
Cruelty absorbed by their eyes
Within this midwinters breeze

Silent thief
Take me away
Let my soul rest in the realm of fairytales
And as the fire enlightens the dark
I see the faces bewildered with guilt
An nobody's speaking a word

And the dark night enters
And the dark night enters...

40 questions seek (?) answers.

2008-04-09T05:41:00.000-07:00

Γλυκάθηκα με το τρελοπαίχνιδο και είπα να ξαναπαίξω... (άτιμα σέρβεηζ με έχετε καταστρέψει! Ησύχασα από το μάησπέης και πάλι μπροστά μου τα βρίσκω!)
Αυτοπροσκλήθηκα αυτή τη φορά. Ε, δε νομίζω να μου κρατήσει μούτρα κανείς!

1. Όνομα:
Για τους δικούς μου Μασίνι, για τους άλλους απλώς Χριστίνα.
2. Γενέθλια:
23 Σεπτεμβρίου.
3. Ζώδιο:
Ζυγός
4. Χρώμα μαλλιών:
Καστανόξανθα
5. Χρώμα ματιών:
Μία αηδιαστική μίξη καστανού και πράσινου. Σα λιωμένο σκατό χορτοφάγου. Μπλιχ.
6. Έχεις ερωτευτεί ποτέ;
Το έπαθα κι αυτό. Γκρρρρ...
7. Αγαπημένα είδη μουσικής:
Power/Prog Metal, Hardcore & Stoner, αν και δύναμαι να ακούσω και να ευχαριστηθώ σχεδόν τα πάντα...
8. Αγαπημένος χαρακτήρας κινουμένων σχεδίων:
Scrooge Mc Duck by Carl Barks & Don Rosa.
9. Ποιος φίλος/φίλη σου μένει πιο μακριά?
Ο Nicolas Ariel, στο Buenos Aires.
10. Πρώτο πράγμα που σκέφτεσαι μόλις ξυπνήσεις:
Κιόλας;
11. Κάτι που έχεις πάντα μαζί σου και δεν το αποχωρίζεσαι:
Τις εμπειρίες που έχω μαζέψει στην καμπούρα μου.
12. Τί έχεις στον τοίχο σου?
Τώρα στο πατρικό μου έχω μια τοιχογραφία του Donald Duck. Αλλά στο νέο μου σπίτι θα αναρτηθεί ένας θαυμάσιος πίνακας (εκ πλανόδιας ζωγράφου) που απεικονίζει ένα μαύρο άγγελο με φτερά νυχτερίδας (Μπάτμαααααν καπάου!)
13. Τι έχεις κάτω απ’ το κρεβάτι σου?
Τις παντούφλες μου!
14. Αν ήσουν μόνος/η στο σπίτι και άκουγες ένα βάζο να σπάει τι θα έκανες?
"ΣΜΠΑΡΑΚΟΥΑΚ!!!"
15. Αγαπημένος αριθμός:
2
16. Αγαπημένο όνομα:
Αθηνά, Ιάσων, Αύρα.
17. Τα χόμπι σου:
Η φιλοσοφία και οι συναυλίες :-) (αν και με βλέπω να ξεκινάω και κουνγκ-φου quite soon)
18. Πού θα ήθελες να ήσουν τώρα?
Αντί να χαζεύω στο γραφείο, θα προτιμούσα να είμαι στην παραλία του Να και να παίζω με τα κύματα!
19. Μια ευχή για το μέλλον:
Πλήρωση.
20. Αν μπορούσες να ταξιδέψεις στο χρόνο και να γυρίσεις πίσω, σε ποια εποχή θα πήγαινες?
70's!
21. Φωτιά! Πάρε κάτι μαζί σου:
Ψιτ ψιτ... Φιντέεεεεεεεεεεεεελ!
22. Αγαπημένο λουλούδι:
Ηλιοτρόπιο.
23. Αγαπημένη σειρά:
Το σκατοLost, The Nanny, Εγκλήματα.
24. Αγαπημένη ταινία:
ΑΑΑΑΑ Τί να διαλέξω... Clockwork Orange, The Pianist, The Green Mile.
25. Αγαπημένο τραγούδι:
Το πιο πρόσφατο: Blackest Eyes - Porcupine Tree.
26. Aγαπημένο βιβλίο:
Οι Μικρές Κυρίες!
27. Αγαπημένο ζώο:
Η γάτα.
28. Αγαπημένο ρούχο:
Jeans & Leather!
29. Αγαπημένος καλλιτέχνης/ιδα:
Jon Oliva.
30. Αγαπημένο χρώμα:
Μπορντώ
31. Αγαπημένο φαγητό:
Θαλασσινά all the way!
32. Με ποιον χαρακτήρα cartoon ταυτίζεσαι:
Once again... Scrooge Mc Duck!
33. Κακή συνήθεια:
Πίνω, καπνίζω και σκέφτομαι πολύ.
34. Χαρακτηριστικό της προσωπικότητάς σου που σου αρέσει:
Είμαι ειλικρινής και δίκαιη.
35. Χαρακτηριστικό της προσωπικότητάς σου που δεν σου αρέσει:
Υπερβολικός αυθορμητισμός και χυμαδιό.
36. Συνηθισμένη ατάκα:
Damn!!!
37. Δουλειά που θα ήθελες να κάνεις:
Ζωγράφος ή τσατσά.
38. Μεγαλύτερος φόβος:
Ο φόβος της απώλειας.
39. Η καλύτερη pizza:
Βιλγαρίας φυσικά!
40. Πιστεύεις ότι τα κατοικίδια ζώα είναι…:
...Απαραίτητα ως κατοικίδια στην πόλη, δυστυχισμένα ως κατοικίδια στην εξοχή.

Όσοι πιστοί προσέλθετε!!!

Τρελοπαίγνιον...

2008-04-07T11:54:00.000-07:00

Η Δαίμων με κάλεσε στην παρέα της να παίξω το παιχνίδι με τις τρελές ερωτοαπαντήσεις. Γουάι δε φακ νοτ... Θα μπω στο σπότλάιτ προσποιούμενη καμμιά μεγάλη προσωπικότητα που της παίρνει συνέντευξη αλλοπαρμένος δημοσιογράφος. Άλλο που δε θέλω!

1. Γιατί κλαις;
Γιατί το χρειάζομαι, γιατί δε ντρέπομαι να το κάνω, και γιατί μετά βλέπω πιο καθαρά...

2. Γιατί δεν κλαις;
Γιατί μετά το μακροβούτι κολυμπάω προς την επιφάνεια...

3. Που είναι ο βάλτος; Οέο;
Τον άφησα πίσω μου και τώρα καθαρίζομαι από τις λάσπες...

4. Ποιός και πού είναι ο δεσμοφύλακας;
Εγώ και μόνο εγώ. Κοιτάζω μέσα μου και τον βλέπω.

5. Που συναντάς μια εντελώς δική σου άβυσσο;
Στη θύμηση του παρελθόντος και στις ελπίδες για το μέλλον.

6. Περιφρονείς κάτι;
Περιφρονώ το "εγώ", περιφρονώ τα τείχη, περιφρονώ το φόβο. Κι ας με πληγώνουν κάθε μέρα.

7. Θα ερωτευόσουν για πάντα;
Αν είχα ανταπόκριση επίσης παντοτινή, ευχαρίστως!

8. Γιατί πουλιούνται τα “έργα τέχνης”;
Γιατί όλοι οι χαρακτηρισμοί δύνανται να αφαιρεθούν... ακόμα και ο χαρακτηρισμός "έργο τέχνης", εφ'όσων ξεπουλιέται.

9. Μήπως να αφαιρεθούν τα εισαγωγικά στην παραπάνω ερώτηση;
Όχι βέβαια... ;-)

10. Do you remember revolution;
I'll never be enough of a grownup to stop reacting.

11. Θα ανέβαινες σ’ένα βουνό, αν το επέβαλε το ωροσκόπιο σου;
Θα ανέβαινα σε ένα βουνό ούτως η άλλως. Και θα έμενα εκεί για πάντα. Παρέα με τους λύκους και τα ελάφια!

12. Θα σκότωνες τον παππού σου, αν το τζάμι δεν έσπαγε απ΄τον πάγο;
Ο μοντιέ δεν τα πάω καλά με το σουρρεαλισμό.

13. Θα μπορούσες να κλείσεις τα μάτια σου, αν η ζωή σου έστηνε καρτέρι;
Όχι, ποτέ! Θέλω να βλέπω, θέλω να νιώθω, ακόμα και τα χειρότερα. Δεν ύπάρχει για μένα νόημα αλλιώς.

14. Θα κυλούσε η πέτρα του θανάτου το πρωί, εάν δεν κινδυνεύατε να τιμωρηθείτε από το νόμο;
Αδιαφορώ για τους νόμους, αδιαφορώ και για το θάνατο.

15. …
Hush...

16. Θα εξετάζατε το ενδεχόμενο να διανύσετε μετά τα μεσάνυχτα απ’την αρχή μέρι το τέλος την οδό Αχαρνών, αν γνωρίζατε οτι ποτέ δεν θα σας συλλάβουν;
Σου είπα, δεν τα πάω καλά με το σουρρεαλισμό. Είναι παράνομη η κυκλοφορία στην Αχαρνών μετά τα μεσάνυχτα; Χούντα έχουμε;

17. Θα σκότωνες τον Μπους, αν σου χάριζαν 10 λαχταριστά εκλέρ;
Δεν τον ξέρω τον κύριο... Αλλά φέρε τα εκλέρ από δω.

18. Θα μου έδειχνες τα σαπισμένα σου δόντια, αν έβλεπες μέσα τους τα αστέρια;
Θα τα έβλεπες κι εσύ;

19. Θα έπεφτες στο πηγάδι αν ήσουν θλιμμένος;
Όχι. Δε μπορώ να ζήσω με ένα μικρό κομματάκι ουρανού. Κι ας ζω στο Παγκράτι...

Παίξτε μαζί μου Runaway Girl, Andrew,, Nieekou!

Πολύχρωμο Γκρίζο

2008-04-07T00:51:00.000-07:00

Παγκράτι, Καλλιθέα, Κυψέλη. Τόπος διαμονής, τόπος εργασίας, τόπος εργασίας. Και οι τρεις περιοχές ΑΘΛΙΕΣ: Πολυκατοικίες που κρύβουν τον ουρανό, βρώμικοι δρόμοι τίγκα στην κακοτεχνία, άπειρα αμάξια διπλο- και τριπλο-παρκαρισμένα, στριμωγμένα σαν τις σαρδέλες, φασαρία, βουητό, καυσαέριο, άγχος και κλειστοφοβία, μια σκέτη ΚΟΛΑΣΗ!
Ψάχνω απεγνωσμένα μια διαφυγή από τη μιζέρια του γκρίζου μου τοπίου, τα Σαββατοκύριακα βοηθούν οι σύντομες εκδρομούλες στα πέριξ μεν, αλλά τί γίνεται όλη την υπόλοιπη εβδομάδα, που οι αισθήσεις χορταίνουν από ασχήμια;
Δύο μεζούρες αισιοδοξίας, μία μεζούρα ρομαντισμού, μία μεζούρα λήθης και μερικά γραμμάρια ενέργειας...
Προσθέτεις το ρομαντισμό μέσα στην αισιοδοξία και ανακατεύεις... τσουπ! Από το γραφείο μου βλέπω θάλασσα... είναι δέκα λεπτά με τα πόδια. Να και μερικοί σκόρπιοι ταλαίπωροι φοίνικες. Να ρεμβάσω λιγάκι μετά τη δουλειά.
Ας βάλουμε και λίγη ενέργεια μέσα...
Ουάου! Μπορώ να περπατήσω για μισή ώρα κατά μήκος του ποταμού από το πίσω μέρος της Θησέως. Πεζόδρομος, γρασίδι, συντριβάνια, παιδικές χαρές, όμοιοι γουορκαχόλικς που επιλέγουν σαν και εμένα την εναλλακτική, όμορφη διαδρομή! Τί κι αν κουράστηκα 8 ώρες, αυτό το μισάωρο χαμογελούσα συνεχώς!
Να δώσω και λίγο λήθη;
ΝΑΙ! Ξέχασα τους μπελάδες του χθες, τον πόνο που μου δίνουν οι άνθρωποι, σκούπισα τα πόδια μου στο χαλάκι της εισόδου και μαζί με τη σκόνη έδιωξα τα προβλήματα. Και ανεβαίνω στο σπίτι μου. Χαμογελάω στα λουλούδια της αυλής μου. Τί κι αν γύρω τους βλέπω πανύψηλους τοίχους; Είμαι ελεύθερη, ζωντανή, αγαπώ, κλαίω, γελάω. Ασχήμια, δε με αγγίζεις, γιατί μπορώ να δω την ομορφιά μέσα σου. Την κρύβεις καλά, αλλά εκπαίδευσες τα μάτια μου να σε διαπερνούν.
Μέχρι να σε διώξω εντελώς από τη ζωή μου.
Και θα τα καταφέρω, ακούς;

Η Απόσταση...

2008-03-27T10:05:00.000-07:00

Τελικά όσο "ωριμάζουμε", τόσο περισσότερες αποστάσεις κρατάμε από τους ανθρώπους... Δεν εμπιστευόμαστε εύκολα και δινόμαστε ακόμα πιο δύσκολα. Προφανώς γιατί την έχουμε πατήσει και δε θέλουμε να την ξαναπάθουμε. Και σαν να μην έφτανε μόνο αυτό, όσο περνάνε τα χρόνια διυλίζουμε τον κώνωπα όλο και περισσότερο ... (οι γυναίκες τουλάχιστον!) γιατί θυμόμαστε τις βλακείες που αγνοήσαμε κάποτε και τσινάμε με οτιδήποτε ανεχτήκαμε παλιότερα και μας βγήκε σε κακό...! Και το αποτέλεσμα; Γκρινιάζουμε, σπάμε τα νεύρα του άλλου και τα καταστρέφουμε όλα. Και φτου κι απ'την αρχή! Εν τέλει, καμμία από τις δύο πλευρές δε μαθαίνει από τα παρελθόντα λάθη -και η απόσταση καλά κρατεί.

Γιατί η απόσταση, τελικά, προέρχεται από την έλλειψη εμπιστοσύνης: Τον βλέπουμε τον άλλον με μισό μάτι - λέει κάτι όμορφο: "τώρα γιατί το είπε αυτό; τί θέλει να κερδίσει;" - λέει μια καφρίλα και επιβεβαιωνόμαστε "αμ το ξερα ότι είναι μαλάκας!". Η πλάκα είναι ότι η πραγματικότητα μπορεί να είναι τελείως διαφορετική...

Να ξέρουμε την πλήρη αλήθεια είναι κάτι απραγματοποίητο, μπορούμε όμως να την πιστέψουμε! Να δώσουμε δηλαδή μια ευκαιρία, να το ριψοκινδυνέψουμε. Ποτέ δε θα σταματήσουμε να πέφτουμε στα σκατά, αλλά τουλάχιστον, ας αφήσουμε τον εαυτό μας να περάσει όμορφα στο μεσοδιάστημα. Αξίζει τον κόπο. Σίγουρα, είναι δύσκολο να παραβλέψουμε το φόβο μας, αυτό το φόβο που καλύπτουμε με την πανοπλία της "χαλαρότητας" και του "δεν τρέχει κάστανο", αν κλειδώσουμε όμως τις ανασφάλειες, θα μπορούμε στο τέλος να πούμε ότι ζήσαμε. Κι ας πέσαμε κάτω χίλιες φορές στο μεταξύ!

Getting Started...

2008-03-21T10:48:00.000-07:00

Εδώ είμαστε λοιπόν... αγαπητό μου ημερολόγιο(!).

Δεν έχω την παραμικρή ιδέα πώς στο καλό μου ήρθε να ξεκινήσω να γράφω blog... υποθέτω ότι έπαιξε σημαντικό ρόλο η ατελείωτη βαρεμάρα αυτών των ημερών καθώς και ένα μικρό ποσοστό καθαρού κομφορμισμού (όλοι το κάνουν, εγώ στο πηγάδι κατούρησα;). Ένηγουέη, το πολύ πολύ να με διαβάζει μόνο η ΜΟΒ, μικρό λοιπόν το κακό (ή αλλιώς, η πιθανότητα ρεζιλέματος)...

Δεν έχω σκοπό να γράφω τα γεγονότα της κάθε ημέρας, μέχρι και εγώ θα πέθαινα από την ανία διαβάζοντάς τα. Εξαιρούνται τα τρανταχτά γεγονότα που σου δίνουν "φαϊ" για να αναλύσεις το θεματάκι περαιτέρω. Υποθέτω ότι θα πιάνομαι πού και πού από καταστάσεις που προβληματίζουν. Ίδωμεν. Άλλωστε, υποτίθεται ότι στα "σοβαρά" (χα χα χα) ημερολόγια βασίζεσαι περισσότερο στις σκέψεις, και όχι στα γεγονότα που αποτέλεσαν αφορμή γι' αυτές. Αρκετά με τη φλυαρία όμως για σήμερα.

Καλή μου αρχή λοιπόν...